උදේ 4:30 (ඃ) ම
රියට පොඩි බැටළු පැටළුවෙක්, පොඩි බැටළු පැටළුවෙක්, පොඩි බැටළු පැටවකු මරියට කුඩා බැටළු පැටවෙකු සිටියේය, එහි ලොම් හිම මෙන් සුදු විය.
මරියා ගිය හැම තැනකම. මරියා ගියා. මරියා ගියා. මරියා ගිය හැම තැනකම බැටළු පැටවා යන්න වග බලා ගත්තා.
එය ඇයව එක් දිනක් පාසලට, දවසක් පාසලට, දවසක් පාසලට පැමිණියේය. එය දිනක් ඇයව පාසලට පැමිණියේය, එය පාලනයට විරුද්ධ විය.
එයින් දරුවන් සිනාසෙමින් සෙල්ලම් කිරීමටත්, සිනාසෙන්නටත් සෙල්ලම් කිරීමටත් සිනාසෙන්නට විය. එයින් දරුවන්ට හිනා වී පාසලේ බැටළු පැටවා බැලීමට සෙල්ලම් කරන්නට විය.
ඒ නිසා ගුරුවරයා එය පිටතට යැව්වා, එය පිටතට යැව්වා, එය පිටතට යැවීය. ඒ නිසා ගුරුවරයා එය පිටතට යැවූ නමුත් එය ළඟටම පැවතුණි.
එය නැගී, වටේට, වටේ බලා සිටියේය. මරියා පෙනෙන තුරු එය නැගී සිට බලා සිටියේය.
“බැටළු පැටවා මරියාවට එසේ ආදරය කරන්නේ ඇයි, මරියා එසේ, මරියා එසේ ආදරේ කරන්නේ? ඇයි බැටළු පැටවා මේරියට එහෙම ආදරේ කරන්නේ?” පොඩි ළමයි අඬ
නවා ***
ඒ වගේම මේක එළුවෙක්
