මට මොකක් හරි කන්න ඕනේ. එයාලා ඉක්මනට මට කෑම දෙනවා.
අපි දශක ගණනාවක් තිස්සේ පවත්වාගෙන ගිය අධිකරණ නඩුව ගැන මම ගොඩක් තරහා ඉන්නවා. මගේ තාත්තා එඩ්නා ඉංජිනේරු සහ සිලෝන් බර යන්ත්ර වල අයිතිකරුවෙක් වුණා. ඔහුට හිමිව ඇත්තේ 55% කි. ඔහු මිය යන විට ඔහුගේ සහෝදරයා ලාල්, කාගේ බිරිඳ දීපා එදිරිසිංහ (සෝමාගේ දියණිය) වන එම ETI ෆිනෑන්ස් අධ්යක්ෂවරයා වන ඔවුන් කියා සිටියේ ඔවුන් මගේ අම්මා ශානිකා “බේරාගත්” බවයි. ඒ ගැන දශක ගණනාවක් තිස්සේ අපි අධිකරණයේ හිටියා. මම ඒ ගැන හැම වෙලාවෙම තරහ වෙනවා. නමුත් ශ්රීලනිපය තුළ අධිකරණ නඩු 1,100,000 ක් කල් තියෙමින් පවතී. බොහෝ විට එය නැඟී තිබෙන්නට ඇත. උසාවි සංස්කෘතිය කියලා පෙනෙනවා, තමන්ගේම මිහිරි වෙලාවක් ගන්න ඕන. නමුත් එය බොහෝ විට අපගේ නඩුවේ මෙන් වසර ගණනාවක් යන්නයි. ඒ නිසයි යිවොනෙගේ නඩුව හෙවත් වසිම් තාජුඩීන්ගේ නඩුව ඔවුන් දශක ගණනාවක් තිස්සේ ඇදගෙන යනවා. ඒවා කවදාවත් අවසන් වුණේ නැහැ. දේපල නඩු දීර්ඝතම ගත වන නිසා ඒවා දශක ගණනාවක් තිස්සේ ඉදිරියට යන අතර, මම පත්රිකාවල කියෙව්වා, එකක් අවුරුදු 100 ක් හෝ යමක් විය. ඇමෙරිකාවේ මිනිස්සුන්ට සහ ට්රම්ප්ට අප කෙරෙහි ඇති ගෞරවය නැති කිරීමට බල කරන බවයි.
අපේ බෞද්ධ භික්ෂූන් වහන්සේලා, ඇමරිකාව පුරා ඇවිදීමක් කළා, අයාලේ යන බල්ලෙක් එක්ක, ඔවුන් හදා ගත්තා, “සාම ඇවිදීමක්”, ඔවුන් නොසලකා හරින ලදී. මොකද ට්රම්ප් වගේම ඒ අය හිතුවේ අපිට අයිතියක් නෑ කියලා, අපේම ක්රියාව එකට නැති වෙලාවක, විදේශ රටකට යන්න, මොනවද කරන්නේ කියලා කියන්න උත්සාහ කරන්න. ඔවුන් ස්ථාවර, හොඳින් කටයුතු කරන අතර ජනතාව සතුටු වන නිසා එය සිංගප්පූරුවේ අගමැති නම් ඔවුන් සවන් දෙනු ඇත. එය ජපන් භික්ෂූන් වහන්සේලා වී තිබුණේ නම්, ඔවුන්ට ඉඩ තිබුණේ ඔවුන් හමුවී, වේහේ දී ආචාර කර, සවන් දෙන්නට ඉඩ තිබුණි. ප්රායෝගිකව සැබවින්ම ස්වාධීන වන අප ජාතියක් බවට පත් විය යුත්තේ, නාමයෙන් පමණක් නොව, අපගේ නාමයෙන් “ජනරජයක්” ලෙස නොව සැබෑවටම ය. බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ඉගැන්වීම් සැබෑ ගෞරවයෙන් දැකීමට ඇති එකම මාර්ගය එයයි.