සවස 8:30 ට මම හිත
ුවේ බොහොම නව්ය අදහසක් ගැන, ඊට පස්සේ මට ඒක අමතක වුණා විතරයි. ඒක මතක තියාගන්න මම ගොඩක් උත්සාහ කරනවා.
මමත් හිතුවා, මම ලියන පොත පුදුමාකාර වේවි කියලා. එහි ඇඩම් ග්රාන්ට් මනෝවිද්යාත්මක යොමු කිරීම් ඇත. එයට බොහෝ යොමු කිරීම් ඇත. මම දෙන්නම් -
මට මතකයි.
ඒක පුණ්ය කටයුතුවලට සම්බන්ධ දෙයක්.
මට ආයෙත් අමතක වුණා.
ෆැක්.
මට මතක නෑ.
ඒක දක්ෂ අදහසක්.
ඔව් මට මතකයි!
චීන ජාතිකයෙකු වන මාර්ටින් මාමා ගැන මා සිතමින් සිටියෙමි, තාක්ෂණය පරිණාමය වී ඇති ආකාරයත් සමඟ අපි කිසිවක් සඳහා ගෙවීමෙන් ඈත් වෙමින් සිටින බවයි.
ඊළඟ දෙය චීනයේ සමාජ කුසලතා ලකුණු ක්රමය වැනි වනු ඇත, සමාජ කුසලතා ලකුණු අනුව මිනිසුන් අගය කරනු ඇත, මෙය නව මුදල්, නව ශුද්ධ වටිනාකම වනු ඇත.
මෙම ආර්යාව ඇනී ලෙයිබෝවිට්ස්, ඇගේ මාස්ටර් ක්ලාස්, හොලිවුඩ් විසින් සාදන ලද චිත්රපට, සෑම කෙනෙකුම ඒ සඳහා ගෙවනු ඇත්දැයි මම නොදනිමි. ඔබට නොමිලේ ලබා ගත හැකි විට ඩොලර් 100 ක් ගෙවන්නේ ඇයි?
ඊළඟ කාරණය තමයි මිනිස්සුන්ට ගෞරවය දැක්වීම.
මුළු ව්යාපාරික ලෝකයටම ඒක අසාධාරණයි. සමහර අය ආරම්භයේදී වෙහෙස මහන්සි වී වැඩ කරනවා, අවදානම ගන්නවා, සාර්ථක වෙනවා, ගොඩක් උපයනවා, අන් හැමෝම යන්තම් දිවි ගෙවිය යුතු, තමන්ගේ පවුල රැකබලා ගැනීමට නොහැකිව අහිමි කම්කරුවෙකි.
මම කරන කිසිම වැඩකට මුදල් අය කරන්නේ නැහැ. සයිබර් ආරක්ෂාව සඳහා, ඔව්, මම මිනිසුන්ට ගෙවිය යුතු නිසා, නමුත් මම ලියන දේවල් සඳහා, මට අවශ්ය වන්නේ එය කියවන ජනතාවට ජයග්රහණයක් උපයා ගැනීමට පමණි, මම ලියන දේ කියවා ඇති ඔවුන්ට සතුටින් දැනෙන්න ඕන, මට අවශ්ය ඔවුන් වඩාත් සාර්ථක වීමට අවශ්ය වේ.
මා ලියන දේවලින් ලැබෙන ඕනෑම මුදලක් පුණ්යායතන සඳහා ලබා දෙනු ඇත.