රටකට රාජ්ය මූල්ය ඉලක්ක සම්මත කර ගත හැකි අතර තවමත් එහි ජනතාව අසාර්ථක වේ. එමගින් විනිමය අනුපාතය ස්ථාවර කරගත හැකි අතර තවමත් ආහාර මිල ගණන් විසින් තලා දැමූ කුටුම්භ ඇත. එයින් හොඳ සංඛ්යා පෙන්නුම් කළ හැකි අතර තවමත් අපනයන ඉතා ස්වල්පයක්, ඵලදායී රැකියා ඉතා ස්වල්පයක් සහ තරුණ තරුණියන්ට ඉතා සුළු බලාපොරොත්තුවක් ද නිෂ්පාදනය කළ හැකිය.
ලෝක බැංකුව මෙවැනිම අනතුරු ඇඟවීමක් සිදු කර ඇත: ශ්රී ලංකාවේ යථා තත්ත්වයට පත්වීම අසම්පූර්ණව පවතී, දුප්පත්කම තවමත් ඉහළ මට්ටමක පවතී, ආහාර මිල ඉහළ මට්ටමක පවතී, අර්බුදය තුළ අහිමි වූ ජීවනෝපාය බොහෝ ගෘහ භාණ්ඩ නැවත ලබා නොමැත. (
ලෝක බැංකුව) සාර්ව ආර්ථික විවාදය බොහෝ විට මග හැරෙන්නේ එයයි. ආර්ථිකය දර්ශක වගුවක් ලෙස මිනිසුන් අත්විඳින්නේ නැත. පාසල් ගාස්තු, කුලී, බිත්තර, බස් ගාස්තු, විදුලි බිල, බෙහෙත්, තම දරුවාට රටේ රැඳී සිටීමට හේතුවක් තිබේද යන්න ඔවුහු එය අත්විඳිති.
ගුණසේන මහතාද අපනයන හා වෙළඳාම කෙරෙහි අවධානය යොමු කිරීම නිවැරදියි. ශ්රී ලංකාවට සෞභාග්යයට බදු අය කර සලාක ගත නොහැක. ලෝකයෙන් උපයා ගත යුතුයි. එයින් අදහස් කරන්නේ අපනයන, සේවා, සංචාරක ව්යාපාරය, ආයෝජන, සැපයුම්, ඩිජිටල් වැඩ, වඩා හොඳ ඵලදායිතාව සහ ලාභදායී යෙදවුම්.
ආරක්ෂණවාදය බොහෝ විට දේශප්රේමය ලෙස විකුණනු ලබන නමුත් එය දුප්පත් මිනිසුන් මත බද්දක් බවට පත් විය හැකිය. පටු අවශ්යතා ආරක්ෂා කිරීම සඳහා ආහාර, ශක්තිය සහ අමුද්රව්ය මිල අධික ලෙස තබා ගන්නේ නම්, කම්කරුවන්ට දිවි ගලවා ගැනීමට පමණක් ඉහළ වැටුප් අවශ්ය වේ, ව්යාපාරවලට තරඟකාරිත්වය අහිමි වන අතර අපනයනකරුවන් ලෝක වෙළඳපොළට පවා ළඟා වීමට පෙර අරගල කරයි. දුප්පතුන්ට මුලින්ම ගෙවනවා. ඵලදායී ආර්ථිකය ඊළඟට ගෙවන්නේ.
ආර්ථික පරිවර්තන පනත පරිපූර්ණ නොවිය හැකිය. නමුත් එහි අපනයන අභිලාෂය වැදගත් වේ. එය භාණ්ඩ හා සේවා අපනයනය 2025 වන විට දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් 25% ක්, 2030 වන විට 40% ක් සහ 2040 වන විට 60% ක් දක්වා ළඟා වීමට ඉලක්ක නියම කළ අතර රට පිටතට තල්ලු කිරීමට අදහස් කරන වෙළඳ හා ආයෝජන ආයතන නිර්මාණය කළේය. (ලංකා නීතිය) රජය එම රාමුවේ කොටස්වලට අකමැති නම් එය සංශෝධනය කළ යුතුය. එහෙත් ජාමූඅ ඉලක්ක පමණක් සපුරාලමින් පරිවර්තන න්යාය පත්රය කැටි කිරීම ප්රමාණවත් නොවේ.
ශ්රී ලංකාවට බාහිරින් මුහුණ දෙන ආර්ථික සැලැස්මක් අවශ්යයි. සම්මන්ත්රණ නෙමෙයි. සටන් පාඨ නොවේ. හැමෝටම රහසේ ඩොලර් ඕන අතරේ ආනයනවලට විරුද්ධව දේශප්රේමී කතා නෙමෙයි සැබෑ සැලැස්මක්