ආරක්ෂක මිලිටරිවාදය නොවේ
බරපතල රටකට ආරක්ෂක අවශ්යතා තිබේ. එය අවංකවම පිළිගත යුතුය.
දේශසීමා පවතී. හිංසනය පවතී. විලෝපිකයන් ඉන්නවා. රාජ්යයන්ට රාජකාරි තියෙනවා. මෘදු භාෂාව, සුවඳ දුම්, උත්සවය, මතකය, සහ ලස්සන සටන් පාඨ මත පමණක් රටකට බේරෙන්න බැහැ.
නමුත් ආරක්ෂාව මිලිටරිවාදය නොවේ.
ආරක්ෂාව අකමැත්තක් දක්වයි. මිලිටරිවාදය බඩගින්නයි
.ආරක්ෂාව ජීවිතය ආරක්ෂා කරන්නේ ජීවිතය වටිනා නිසාය. මිලිටරිවාදය ප්රචණ්ඩත්වයට අවනත වීමට මිනිසුන් පුහුණු කරන අතර පසුව එම කීකරුකම ගුණධර්මය ලෙස
ආරක්ෂාව වගකිව යුතු, පුරවැසිභාවය පාලනය කළ යුතු, සීමිත, විනයගරුක හා සදාචාරාත්මකව එය සිදු විය හැකි හානියෙන් බරක් විය යුතුය. මිලිටරිවාදය නිල ඇඳුම පූජනීය ඇඳුමක් බවට පත් කරයි. එය සැකය ප්රඥාව බවට පත් කරයි. එය තරුණ තරුණියන්ගේ සිරුරු ජාතික දේපල බවට පත් කරයි. එය ප්රතික්ෂේප කිරීම ලැජ්ජාව බවට පත් කරයි. එය යුද සූදානම පුරුෂත්වයක් බවට පත් කරයි.
ඒ වෙනස ලංකාවේ වැදගත් වෙනවා.
සෑම ආරක්ෂක ගැටලුවක්ම ව්යාජ යැයි අපට මවා පෑමට නොහැකිය. නමුත් ආරක්ෂාව පිළිබඳ සෑම ආයාචනයක්ම පිරිසිදු බව මවාපෑමට අපට ද නොහැකිය. බලය හදිසි භාෂාව තුළ සැඟවීමට කැමතියි. කීකරුකම යනුවෙන් අදහස් කරන විට “ජාතිය” කියන්නට එය කැමතියි. නිහඬතාවය යනුවෙන් අදහස් කරන විට “එකමුතුව” කියන්නට එය කැමතියි. ධූරාවලිය යනුවෙන් අදහස් කරන විට එය “උරුමය” කියන්නට කැමතියි.
අනතුර වන්නේ ආරක්ෂාවේ පැවැත්ම නොවේ.
අන්තරාය වන්නේ ආරක්ෂාව තමන්ගේම ආගමක් බවට පත්වීමයි.
එවිට රාජ්යය හුදෙක් පුරවැසියන්ගෙන් ඉල්ලා සිටින්නේ ජීවිතය ආරක්ෂා කරන ලෙස නොවේ.
එය ඔවුන්ගෙන් ඉල්ලා සිටින්නේ හානියේ යන්ත්රෝපකරණයට නමස්කාර කරන ලෙසය.