සිනමා දේශපාලනයට හිනාවෙන්න එපා
තමිල්නාඩුවේ සිනමා දේශපාලනය ගැන ශ්රී ලාංකිකයන් හිනා නොවිය යුතුය.
අපිට අපේම රඟහලක් තියෙනවා.
කොඩි, ගීත, යුද මතකයන්, ආගමික සිවුරු, පවුල් නම්, ගම් අවධීන්, රූපවාහිනී කතා, ශක්තිමත්ව ඉරියව්, අවමඟුල් දේශපාලනය, ගැලවුම්කාර කතා අපිට තියෙනවා.
සිනමාව යනු එක් ආකාරයක රඟපෑමක් පමණි.
දේශපාලනය සෑම තැනකම රංගනය භාවිතා කරයි. ප්රශ්නය වෙන්නේ නායකයෙක් ඉටු කරනවාද කියන එක නෙමෙයි. සියලුම නායකයෝ ඉටු කරති.
ප්රශ්නය වන්නේ රංගනය පිටුපස ශක්තිමත් යමක් තිබේද යන්නයි.
පෝස්ටර් එකක් මිනිස්සුන්ව බලන්නත් පුළුවන්.
කතාවකින් මිනිස්සුන්ට අත්පුඩි ගහන්න පුළුවන්.
ගීතයක් නිසා මිනිස්සු අඬන්න පුළුවන්.
සිනමා වීරයෙකුට මිනිසුන්ට බලාපොරොත්තු ඇති කරන්න පුළුවන්.
නමුත් ඒ කිසිවක් බිඳුණු පාසලක් නිවැරදි නොකරයි. ඒ කිසිවක් ණය නොගෙවයි. ඒ කිසිවක් දූෂිත කාර්යාලයක් අවංක නොකරයි. ඒ කිසිවක් ආහාර මිල අඩු නොකරයි.
රූපයට දොර විවෘත කළ හැකිය.
වැඩ පටන් ගන්නේ ඊට පස්සෙ.
