අවසාන සට
හන විජේ ගේ නැගීම කුඩා තමිල්නාඩු කතාවක් ලෙස මා දකින්නේ නැහැ.
එය අප වටා ඇති විශාල රටාවක කොටසක් ලෙස මම දකිමි.
මිනිස්සු මහන්සි වෙලා ඉන්නේ කාමරවලින්. ඔවුන්ට අවශ්ය වන්නේ නැවුම් මුහුණු. ඔවුන්ට විවේකයක් අවශ්යයි. ඔවුන්ට අවශ්ය වන්නේ සැබෑ ජීවිතයට සමීප යැයි හැඟෙන නායකයන්. ඒ අයට ඕන කෙනෙක් අහංකාරයට දඬුවම් කරලා දොරක් ඇරලා දෙන්න කියලා
.ඒ ආශාව තේරුම්ගත හැකිය.
නමුත් ඊළඟ අදියර අමාරුයි.
ජයග්රාහී කථාවෙන් පසුව, ලිපිගොනුව තිබේ.
පිරිසෙන් පස්සේ තමයි අයවැය තියෙන්නේ.
සටන් පාඨයෙන් පසුව, දෙපාර්තමේන්තුව ඇත.
වීර ප්රතිරූපයෙන් පසු ආයතනය පවතී.
එතැනදී තමයි කතාව බරපතළ වෙන්නේ.
ලංකාවට නම් පාඩම කියන්නේ සිනමා දේශපාලනය මෝඩ බව නෙමෙයි.
පාඩම තමයි හැම දේශපාලනයකටම රඟපෑමක් තියෙන්නෙ.
සැබෑ ප්රශ්නය වන්නේ රඟහලට වැඩ කරන රාජ්යයක් බිහි කළ හැකිද යන්නයි.
එසේ නොකළහොත් මහජනයා එක් සිහිනයකින් තවත් බලාපොරොත්තු සුන්වීමක් බවට අවදි වේ.
විජේ ඒ හැඟීම දිනා ගත්තා.
දැන් එයාට වැඩේ හදන්න ඕන.
