පරීක්ෂණය
ඒ නිසා ප්රශ්නය වන්නේ බුදු දහම හා මිලිටරිවාදය එකම රටක පැවතිය හැකිද යන්න නොවේ.
පැහැදිලිවම ඔවුන්ට පුළුවන්.
තායිලන්තය එය ඔප්පු කරයි. ලංකාව ඒක ඔප්පු කරනවා. ඉතිහාසය එය ඔප්පු කරයි.
අමාරු ප්රශ්නය නම් ඔවුන්ට අවංකව සහජීවනය කළ හැකිද යන්නයි.
සමාජයකට ප්රතිවිරෝධය පිළිනොගෙන අනුකම්පාව නමස්කාර කර වෛරය පුහුණු කළ හැකිද?
ආධිපත්යය උත්කර්ෂවත් කරමින් අවිහිංසාව ප්රශංසා කළ හැකිද?
සමහර ජීවිත අඩු දුක් විඳිය හැකි බව තීරණය කරන අතරතුර එය ප්රේම-කරුණාව ඉගැන්විය හැකිද?
කීකරුකම පහසු මාර්ගය විය හැකි විට එය ප්රතික්ෂේප බියගුලු බව හැඳින්විය හැකිද?
ඒක තමයි පරීක්ෂණය.
මෙය වෛරය අඩු කරනවාද, නැතහොත් වෛරය සංවිධානය කරනවාද?
මෙය ජීවිතය ආරක්ෂා කරනවාද, නැතහොත් හානියක් වන්දනා කිරීමට මිනිසුන් සූදානම් කරනවාද?
මෙය දුර්වලයන් සුරක්ෂිත කරනවාද, නැතහොත් එය බලවතුන්ට ශුද්ධ බවක් දැනෙනවාද?
මෙය AngryPages හි අයිති වන්නේ එබැවිනි. සුරක්ෂිත පොඩි මතයක් නෙමෙයි. ආචාරශීලී අලංකාර කථාවක් නොවේ. සාමය පිළිබඳ තවත් මෘදු ඡේදයක් ලෙස නොවේ.
ලංකාවට ප්රමාණවත් අලංකාර කථාවක් තියෙනවා.
උරුමය, ශිෂ්ටාචාරය, පරමාධිපත්යය, සමගිය, විනය, ආගම ගැන අපට ප්රමාණවත් තරම් කතා තියෙනවා.
අමාරු වැඩේ තමයි ඒ වචන සඟවලා තියෙන්නේ මොනවද කියලා අහන්න.
හංවඩු ගැන්වීම ලෙස බුදු දහම නොවේ
බුදුදහම ගැටුම ලෙස
ඇඳුම විදිහට සාමය නෙමෙයි.
සාමය යනු ධෛර්යයයි
නිල ඇඳුමට ආශිර්වාද කරන්නේ සළුව නොවේ.
ඒ ඉදිරිපිට සිටගෙන සිටින හෘද සාක්ෂිය.