ශ්රී ලංකාව දන්නවා මිරර්
කොළඹ ටෙලිග්රාෆ් කෑල්ල යටතේ ඇති අදහස් වහාම ලිපිය ලංකාව දෙසට ඇද දැමීය. එක් විචාරකයෙකු බුරුම ජනතාව කෙරෙහි තායිලන්තයේ සතුරුකම දෙමළ ජාතිකයන් කෙරෙහි ශ්රී ලාංකික ආකල්ප සමඟ සංසන්දනය කළ අතර තවත් අයෙකු පැවසුවේ ශ්රී ලාංකික ජීවිතයට සමාන්තරයන් දුටු බවයි. (
කොළඹ ටෙලිග්රාෆ ්)ඒ ආසාව නිවැරදියි.
අනතුරු ඇඟවීමක් ලෙස අධ්යයනය කරනවාට වඩා ඉතිහාසය තුවාලයක් ලෙස ජීවතුන් අතර තබා ගත හැකි ආකාරය ශ්රී ලංකාව දන්නවා. පාසල් පොත් මතකය සමාජ සහජ බුද්ධිය බවට දැඩි කළ හැකි ආකාරය අපි දන්නවා. ජනවාර්ගික භවය උගන්වන බව පිළිනොගෙන ඉගැන්විය හැක්කේ කෙසේදැයි අපි දනිමු. ආගම ජාතික අනන්යතාවයක් බවට පත්විය හැකි ආකාරයත්, ජාතික අනන්යතාව කුරිරුත්වයට අවසරයක් බවට පත්විය හැකි ආකාරයත් අපි දනිමු.
ශෝකය කොතරම් ඉක්මනින් සංවිධානය කළ හැකිද යන්න ද අපි දනිමු.
මහජන ශෝකය මහජන කීකරුකම බවට පත් විය හැකිය. මහජන කම්පනය ස්ථිර සැකය බවට පත් විය හැකිය. මහජන අනාරක්ෂිතතාව දේශපාලන ආර්ථිකයක් බවට පත්විය හැකිය. එය සිදු වූ පසු සෑම පරම්පරාවකටම අතීතය පමණක් නොව එයින් ගොඩනගා ඇති චිත්තවේගීය යන්ත්රෝපකරණයට උරුම වේ
.ශ්රී ලාංකික සංවාදයක තායිලන්ත ලිපිය අයිති වන්නේ මේ නිසාය.
ඉතිහාසය සමාන නිසා නෙමෙයි.
මන්ද සදාචාරාත්මක යාන්ත්රණය හුරුපුරුදු නිසාය.
සතුරා කලින් නම් කර ඇත. තුවාලය නැවත නැවතත් සිදු වේ. නිල ඇඳුම සැනසිල්ලක් බවට පත්වේ. විරුද්ධවාදියා සැක පහළ වෙයි. අනුකම්පාව න්යායෙන් සුන්දර වුවත් දේශපාලනය තුළ භයානක බව පුරවැසියාට කියනු ලැබේ.
තමන්ගේම ආගම පාවා දීමට සමාජයන් පුහුණු කරන්නේ එලෙසිනි.
සියල්ලම එකවර නොවේ.
උත්සවයෙන් උත්සවය
සටන් පාඨයෙන් සටන් පාඨය සතුරා විසින් සතුරා